شمارهٔ ۴۶۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی‌های جذاب و تاثیرگذار چشم معشوق اشاره می‌کند که بر دل او تأثیر عمیق گذاشته است. او از زحمتی که برای بیان احساساتش دارد صحبت می‌کند و به وجود طوماری از سخنان ناگفته در دلش اشاره می‌کند. یاد و خاطرات معشوق، به ویژه شوخی‌های او، روح او را بیدار می‌کند. شاعر همچنین از فشار زندگی و مشکلاتی که بر دوشش سنگینی می‌کند، سخن می‌گوید و در نهایت به واعظ توصیه می‌کند تا نیک و بد را درون خود ببیند و از این طریق به تغییر درونی دست یابد. این شعر به نوعی احوالات عشق و رنج‌های آن را بیان می‌کند.
چشم پیکانت، نگاهی کرده روزی سوی دلزحم هرگز بر ندارد چشم خویش از روی دل
هوش مصنوعی: چشم زیبایت روزی به دل من نگاهی کرد و از آن زمان هرگز چشمت را از روی دل من برنمیدارد.
بسکه طومار سخن پیچیده در دل مانده استتارها شد از زبانم، باز گردد سوی دل
هوش مصنوعی: بسیاری از سخنان و احساسات در درونم باقی مانده و نتوانستهام آنها را بیان کنم؛ اکنون آنها مانند رشتههایی از زبانم خارج شده و میخواهند دوباره به دل من برگردند.
یاد شوخی های مژگان تو بیدارش کندگر شود بالین بخت خفته ام زانوی دل
هوش مصنوعی: یاد شوخی‌های تو باعث میشود که بخت خوابیدهام بیدار شود و دل من را به جنب و جوش درآورد.
استخوانم از فشار تنگنای روزگارهمچو نقش بوریا جا کرده در پهلوی دل
هوش مصنوعی: فشار و سختیهای زندگی باعث شده که وجودم همچون اثری بر روی دل من نقش ببندد، مثل اثری که فشار و فشردگی به روی بافت بوریا میگذارد.
یک نفس واعظ برو شاگردی آیینه کننیک و بد را رو بسوی خود کن، از یکروی دل
هوش مصنوعی: یک لحظه گوش به سخن واعظ بده و سعی کن خود را مانند آینه بسازی که خوبیها و بدیها را به خودت نشان دهد و در هر دو سمت نگاه کنی، اما در نهایت تنها به یک سمت دل بسپار.