شمارهٔ ۴۷۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مسأله‌ی عذاب و گناه می‌پردازد و از وضعیت انسان‌های گناهکار و بی‌دین سخن می‌گوید. او اشاره دارد که در روز محشر چگونه خداوند عذر آنها را خواهد پذیرفت و در عین حال از سنگینی گناهان خود نگران است. شاعر از تجربه‌های زندگی خود می‌گوید و به این نکته تأکید می‌کند که در این دنیا، هیچ کس نمی‌تواند به آسانی از غم‌ها رهایی یابد. همچنین، او به پیوستگی ظاهر و باطن خود اشاره می‌کند و بر اهمیت صداقت در روابط انسانی تأکید می‌ورزد. در نهایت، شاعر به نرنجاندن دیگران و خودداری از آزار و اذیت اشاره می‌کند.
اگر عاصی، اگر مجرم، اگر بی‌دین، اگر مستم؛به محشر کی گذارد دامن عفوت تهی دستم؟!
هوش مصنوعی: اگر گناهکار و بی‌دین باشم و در حالتی خراب، در روز قیامت آیا میتوانم دامن خود را از گناه پاک نگهدارم؟
ز بس خواناست از پیشانیم خط گنه‌کاریتواند نامهٔ اعمال شد آیینه در دستم
هوش مصنوعی: به خاطر زیاد بودن گناهانی که انجام دادهام، پیشانیام همیشه نشانههایی از کارهای نادرست دارد. این گناهان میتوانند بهراحتی مانند آینهای در دست من، اعمال و رفتارهایم را نشان دهند.
خلاصی از غم دنیا، نباشد اهل دنیا راگشاد دل ندیدم تا به فکر این و آن بستم
هوش مصنوعی: انسان‌های دنیاطلب به راحتی از غمهای دنیا رها نمیشوند و من هرگز کسی را ندیدم که دلش باز باشد در حالی که به فکر دیگران باشد.
نگاه ظاهر و باطن، یکی کردم؛ تو را دیدمرسا شد، این دو کوته رشته را با هم چو پیوستم
هوش مصنوعی: به حقیقت باطن و ظاهر را یکی کردم و وقتی تو را دیدم، ارتباط عمیقتری بین این دو جهان برقرار شد.
ندیدم کلفت از کس، تا نکردم کلفتی با کسنرنجیدم ز رنجانیدن کس، تا زبان بستم
هوش مصنوعی: هرگز کسی را از خود نرنجانیدم و خودم نیز نرنجیدم، چون تا زمانی که کلفتی نکردم، از کسی کلفت بودن را ندیدم و زبانم را در بیان مشکلاتم بسته نگه داشتم.
نرنجانیدم از خود هیچکس را، غیر این واعظکه با سرپنجه تأثیر افغان خاطری خستم
هوش مصنوعی: من هیچکس را آزار ندادم، جز این واعظ که با سخنانش به شدت مرا خسته کرده است.