شمارهٔ ۴۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند تقاضا می‌کند که او را از آلودگی‌های دنیایی و تعلقات رهایی بخشد و به طهارت برساند. او به اشتباهات و گناهان خود اشاره می‌کند و از عذاب وجدان و ندامت خود می‌گوید. شاعر احساس می‌کند که عقل و جسمش در ناخالصی غرق شده‌اند و از خدا می‌خواهد که او را از این وضعیت نجات دهد. او به اهمیت بندگی و زندگی واقعی اشاره می‌کند و می‌خواهد که با روشن‌نگری از خواب غفلت بیدار شود. در پایان، از خداوند درخواست می‌کند که او را سیراب کند و به او رحم کند.
یارب ز چرک مال جهان بخش نفرتمز آلایش تعلق آن ده طهارتم
هوش مصنوعی: ای خدا، به خاطر آلودگی‌های دنیوی و تعلقاتی که به آن دارم، از آنها بیزارم و آرزو میکنم که از این آلودگیها پاکم کنی.
از دست رفت پای، بده دست و پای سعیتن گشت همچو سرمه، بده چشم عبرتم
هوش مصنوعی: با از دست رفتن توان جسمی، دست و پای مجاهدت را به من بده. تلاش من اکنون به شدت شبیه سرمه شده است، پس به من چشم بصیرت بده تا عبرت بگیرم.
گرد گناه، از گهرم برده آب و رنگاشک ندامتم ده و، رنگ خجالتم
هوش مصنوعی: بخاطر گناهی که کردهام، رنگ و زندهگیام تحت تاثیر قرار گرفته و اشک ندامت بر چهرهام نمایان شده است. همینطور خجالت نیز بر من سایه انداخته است.
دستار عقل کهنه شد و، دلق تن کثیفبستان مرا، که سخت گرفته است نکبتم
هوش مصنوعی: عقل من که دیگر فرسوده و کهنه شده، و لباس آلودهای که به تن دارم را از من بگیر، زیرا که سخت گرفتار بدبختی و مصیبت هستم.
ز آب حیات بندگی جانفزای تستباشد اگر ز زندگی خویش لذتم
هوش مصنوعی: اگر از زندگیام لذت ببرم، آب حیات و جانافزای بندگی توست.
تا روشنم شود که همه غیرتست هیچبگشای دیده، یاری از این خواب غفلتم
هوش مصنوعی: برای اینکه متوجه شوم که همه چیز تحت کنترل توست، چشمانم را باز کن و مرا از این خواب غفلت بیدار کن.
سر تا بپاست نسخه اطوار من غلطیارب بده به خامه توفیق صحتم
هوش مصنوعی: ای کاش کمکم کنی تا به درستی زندگیام را ادامه دهم و خطاهایم را اصلاح کنم.
دادی چو ملک فقر، هم ارزانیم بدارترسم که حرص شوم زند پا بدولتم
هوش مصنوعی: تو زمانی که مال و ثروت را به من بخشیدی، کمتر از آنچه که بر من است، چه بسا از دستش بدهم؛ نگرانم که به خاطر طمع، پا به عرصه قدرت بگذارم و دچار مشکلات شوم.
لب تشنه تر، ز مزرع امید واعظماز چشمه سار لطف، بده آب رحمتم
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر از نیاز و آرزوی خود برای دریافت کمک و بخشش سخن می‌گوید. او احساس تشنگی عمیقی دارد که نمادی از longing و امید به رحمت و لطف خداوند است. او به وجود منابع امید و رحمت در زندگیاش اشاره می‌کند و از آنان می‌خواهد تا به او آبی ببخشند که به او حیات و آرامش دهد. در واقع، او در جستجوی وجودی است که بتواند او را سیراب کند و به زندگیاش معنا ببخشد.