شمارهٔ ۴۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تأمل و احساسات عمیق خود درباره عشق و محبت می‌پردازد. او از ناز و خودخواهی معشوق سخن می‌گوید و از آنچه که در دل مردم جاری است، می‌پرسد. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر معشوق به دیگران توجهی نداشته باشد، این کم توجهی بر دل مردم تأثیر می‌گذارد و احساس غم و ناراحتی ایجاد می‌کند. او به زیبایی و نور عشق اشاره می‌کند و آرزو می‌کند که حتی در غیاب وصال، همیشه یاد و خاطر معشوق در دل باقی بماند. در نهایت، شاعر از ترس واعظ و مشکلاتی که از این عشق می‌کشد، ابراز ندامت می‌کند و تأکید می‌کند که گاهی هجر و فاصله از وصال خوشتر است.
از ناز اگر نیایی، خود در خیال مردمرحمت چرا نیاید، باری بحال مردم؟!
هوش مصنوعی: اگر تو به خاطر ناز و لجبازی به سراغ مردم نروی، دیگران چرا باید به حال تو دلسوزی و رحم کنند؟
از وحشتی که داری، حرف رخت نیایددر مصحف نکویی، هرگز بفال مردم
هوش مصنوعی: به خاطر ترسی که داری، هیچگاه نگویی از زیباییهایت، زیرا هرگز به فال نیک مردم نیست.
بر کس نمیوزد تند هرگز نسیم لطفتاز دل چگونه خیزد گرد ملال مردم
هوش مصنوعی: نسیم ملایم محبت تو هرگز بر کسی نمیوزد، پس چطور میتواند اندوه دل مردم را از بین ببرد؟
چشمی ز صبح وصلت، هرگز نکرد روشنهر چند سوخت خود را، شمع خیال مردم
هوش مصنوعی: چشم من هرگز در صبح وصال تو روشن نشد، حتی اگرچه شمع خیال مردم بر افروخته و در آتش خود سوخت.
خشم تو ای جفا جو، از لطف خلق خوشترهجر تو ای پری رو، به از وصال مردم
هوش مصنوعی: خشم تو، ای ظالم، از مهربانی دیگران بهتر است، و دوری تو، ای زیبا، از بودن با مردم، برایم بیشتر ارزش دارد.
خواری بر خلایق، عزت بود بر دوستصدر بهشت باشد، صف نعال مردم
هوش مصنوعی: ذلت و خواری برای مردم در واقع به منزله افتخار و عزت برای دوستان خداست، چرا که جایگاه خوبی در بهشت برای آنان در نظر گرفته شده است و بهترین خوشبختی، در جوار اهل ایمان و نیکوکاران قرار دارد.
واعظ ز منت خلق، ترسیده بسکه چشممخواهم که رو نشویم با اشک آل مردم
هوش مصنوعی: واعظ به خاطر ترس از عیبجویی مردم، آنقدر تحت فشار است که حتی نمیتواند چشمش را به روی معصیت ببندد و این موضوع او را به شدت نگران کرده است.