شمارهٔ ۴۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان اندوه و رنج شاعر از عشق و فقر می‌پردازد. شاعر به شدت تحت تأثیر معشوق قرار گرفته و به همین خاطر دچار عذاب و درد شده است. او می‌گوید که دانش و معرفت در او باعث می‌شود که به دلیل عشق و محرومیت از معشوق به حالت افسردگی برسد. شاعر به وضعیت فقر و دشواری‌های زندگی اشاره کرده و نشان می‌دهد که تلاش برای تأمین نیازهای اساسی زندگی او را رنج می‌دهد. در نهایت، او به تجرد و دوری از عالم ماده اشاره می‌کند و بیان می‌کند که روح او در جستجوی کمال و ذات بالاست.
برده است از بسکه فکر آن نگار جانیمگشته موی کاسه زانو خط پیشانیم
هوش مصنوعی: به خاطر فکر آن معشوق، تمام وجودم دچار دگرگونی شده است؛ حتی موهای زانوی من به خاطر این عشق تغییر شکل داده و چروکهای پیشانیام نیز به این حالت نشاندهنده این احساسات عمیق است.
این رگ گردن که من از اهل دانش دیده اممی توان برد ای فلاطون رشک بر نادانیم
هوش مصنوعی: این رگ گردن که من از اهل دانش دیدهام نشاندهندهی قوی بودن علم و فهم است و میتوان آن را به راحتی به رخ نادانان کشید؛ ای فلاطون، بر نادانان حسد میبرم.
در محبت بر نمی آید بلا با صبر منبس نباشد سیلی، از بس تشنه ویرانیم
هوش مصنوعی: در عشق و محبت، مشکلات و ناراحتیها به راحتی حل نمیشوند. صبر من دیگر کافی نیست، چرا که با وجود تمام سختیها، ما همچنان به عشق و نیازهای خود مشتاقیم و همچنان احساس تشنگی میکنیم.
از پی تحصیل رزق ما عرق ریزد سحابروز و شب چون ابر، من در گریه از بی نانیم
هوش مصنوعی: ابرها به طور مداوم در روز و شب تلاش میکنند تا باران بیاورند و چنین است که ما نیز برای به دست آوردن روزی، زحمت میکشیم و عرق میریزیم. در حالی که من به خاطر نداشتن نان، در حال گریهام.
جای بال افشانی من، عالم تجرید بودکرده واعظ پای بند این جهان فانیم
هوش مصنوعی: جایی که من میتوانم به اوج رهایی و آزادی برسم، دنیایی از مجردات و مفاهیم معنوی است، اما واعظ فقط به این جهان فانی و مادی توجه دارد و از آن فراتر نمیرود.