شمارهٔ ۴۹۹
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به زیبایی و لذت‌های عشق اشاره می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که با حضور خود دلش را شاد کند و به او بگوید که رابطه آن‌ها چقدر دل‌نشین و شیرین است. شاعر به زوال زودگذر زندگی اشاره می‌کند و می‌خواهد لحظات شیرین را غنیمت بشمارد. او همچنین از زیبایی و تسلط عشق بر دل سخن می‌گوید و تأکید دارد که باید این عشق را گرامی بدارد و از آن بهره‌مند شود. در نهایت، او با وجود تمام مخالفت‌ها، بر حفظ عشق و عدم شهرت‌طلبی تأکید می‌کند.
بنشین تا رخت از تاب نظر غازه کنیمبا لب لعل تو، یکدم نمکی تازه کنیم
هوش مصنوعی: بنشین تا با نگاه زیبا و دلنشینت، از زیبایی تو لذت ببریم و با لبهای شیرینت، لحظهای خوشی تازه خلق کنیم.
نسخه صحبت ما زود ز هم میپاشدمگرش از سخن زلف تو شیرازه کنیم
هوش مصنوعی: گفتمان ما به سرعت از هم میپاشد، مگر اینکه با زیبایی کلامت آن را منسجم کنیم.
خواهد از گریه شادی شب وصل تو نثاربعد ازین گریه ز هجر تو باندازه کنیم
هوش مصنوعی: پس از این، گریههای ناشی از دوری تو را به اندازهای خواهیم کرد که شادمانی ناشی از وصال تو را جایگزین کند.
نیست برنده تر از حق نمک، شمشیریما بخصمی که کشد تیغ، نمک تازه کنیم
هوش مصنوعی: هیچ چیز مانند حقیقت تلخ و تند نیست، شمشیری که در برابر دشمنی کشیده میشود، میتواند نمک تازهای بر زخمها بمالد.
واعظ از برگ جهان مقصد ما گمنامی استپوست پوشی نه چو طبل از پی آوازه کنیم!
هوش مصنوعی: واعظ می‌گوید که هدف ما از زندگی در این دنیا، شناخته شدن نیست. ما برای جلب توجه و شهرت تلاش نمیکنیم، بلکه مانند پوست حیوانی میخواهیم بدون اینکه صدا کنیم، در دنیای بینام و نشان زندگی کنیم.