شمارهٔ ۵۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به انتقاد از خودپسندی و اهمیت نفی آن می‌پردازد. او بر این نکته تأکید می‌کند که تکیه بر جاه و مقام دنیوی می‌تواند به پستی و سقوط منجر شود. دنیا انسان‌ها را به وسیله جادو و فریب‌هایش کور می‌کند و به این ترتیب، افراد را از حقیقت دور می‌سازد. شاعر به تمسخر کسانی می‌پردازد که در ظاهر خود را نیکوکار و موجه نشان می‌دهند، در حالی که با عیوب زیادی دست و پنجه نرم می‌کنند. در نهایت، او به پاکان اشاره می‌کند که از اهل ثروت و مقام دوری می‌کنند که در این وضعیت، آبرو و شخصیت خود را حفظ کنند.
پسند دوست نبود خود پسندیمن و بیچارگی و دردمندی
هوش مصنوعی: دوست نمیپسندد که من خود را برتر از دیگران بدانم و این وضعیتم را که در آن دردی کشیدهام و بیچارهام، بر خود بپسندم.
قدم مگذار از پستی ببالاکه بد افتادنی دارد بلندی!
هوش مصنوعی: از جایگاه پایین خود دور نشو، زیرا اوجگیری ممکن است به افتی خطرناک منجر شود!
ز حق چشم دلت را بسته دنیاکه باشد کار جادو چشم بندی
هوش مصنوعی: از حق و حقیقت چشم دل خود را بستهای، چه جای نگرانی از دنیا که تنها بازیچهای بیش نیست و کارش فریب دادن است.
نباشد چون گلاب و گل گواهیکه ریزد آبرو از هرزه خندی
هوش مصنوعی: اگر گلاب و گل وجود نداشته باشد، نشانهای نیست که آبرو از یک لبخند بیمعنا جاری شود.
گریزانند پاکان ز اهل دولتکند پهلو تهی، آب از بلندی
هوش مصنوعی: پاکان از کسانی که به قدرت و ثروت وابستهاند، دوری میجویند و فاصله میگیرند، همانطور که آب از ارتفاعات دور میشود.
چه آسان خویش را واعظ بصد عیبپسندیدی باین مشکل پسندی!
هوش مصنوعی: به راحتی خود را با هزاران عیب میپسندی، اما در قضاوتهای دشوار و سختگیرانه دیگران سختگیر هستی!