شمارهٔ ۶۲۷ - واعظ قزوینی

ز مرگت دوستان را، آن قدرها نیست پرواییشود زین زهر، کام جملگی شیرین بحلوائی

ز ابنای زمان، یار نوی هر روز پیدا کنکه هرگز یاری امروزشان را، نیست فردایی

نمیجویند در خلوت بجز خواب و خور و راحتنمیگویند در صحبت، بغیر از حرف دنیائی

باین وحشت فزایان، جای الفت نیست، میخواهمدلی از شهر بیزار و، دماغ سر بصحرائی

بسی سر در هوا و، پا به گل بودم، کنون بایدسرپا در گلی از سجده، آه عرش پیمایی

فتاده بر سر هم کار و، مزدور بدن کاهلغم آرام سوزی کو و، درد کار فرمایی؟!

چو دندانی که افتد از دهن، وقت جوانیهاشوم غمگین، بر آرم از دهان گر حرف بیجایی

نداری در ره دنیا، جوی اندیشه فرداهمه اندیشه، اما از برای رزق فردایی

بود یکدست مرگ جمله، گر درویش گر منعم؛چو اسکندر بری دست تهی هرچند دارایی!

کفت خالیست از دنیا و، دل پر از غم دنیانداری گرچه دنیا واعظ، اما ز اهل دنیایی