شمارهٔ ۶۲۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و دشواری‌های زندگی است. شاعر به زیبایی رنگ و دست محبوبش اشاره می‌کند و از تضادهای زندگی همچون جنگ و جدل صحبت می‌کند. او به این نکته می‌پردازد که در تعاملات انسانی تنها دردسرها به وجود می‌آید و آرامش واقعی در دوری از دغدغه‌ها به دست می‌آید. همچنین به این موضوع اشاره می‌کند که ثروت و مواد دنیوی تنها موجب غم و رنج هستند و در روابط انسانی برای خوشحالی باید با همدیگر تعامل کنند. شاعر به دنبال عیوب خود است و از واعظی می‌پرسد که چرا نباید در زندگی همگان زیبایی و شکوفایی بیابد.
ای رنگت از طراوت، چون اطلس ختاییوی دستت از نزاکت، چون کاغذ حنایی
هوش مصنوعی: تو با جمال و طراوت خود، مانند ابریشم نازک و زیبا به نظر میرسی و دستانت هم از لطافت و ظرافت، شبیه به کاغذی با رنگ حنایی هستند.
با نفس وقت شهوت، جنگ و جدل چه سازد؟!باید فرو نشاندن، آن را به کدخدایی
هوش مصنوعی: در زمانی که اشتیاق و تمایلات نفسانی اوج میگیرد، چطور میتوان با دعوا و جدل برخورد کرد؟ باید این احساسات را با حکمتی شبیه به رهبری و سرپرستی مهار کرد.
ز آمیزش خلایق، جز دردسر چه زاید؟آسودگی ز غمهاست، فرزند پارسایی
هوش مصنوعی: از تماس و تعامل مردم با هم، فقط مشکلات و دردسرها به وجود می‌آید. آرامش از رنجها به دست می‌آید، و این آرامش نتیجهٔ شخصیت درستکاری است.
سیم و زر جهان نیست، جز مایه غم و رنجدلبستگان ندارند، بخشی ز دلگشایی
هوش مصنوعی: مال و ثروت در دنیا تنها باعث غم و اندوه دلبستگان میشود و هیچ منفعتی جز پژمردگی قلبها به همراه ندارد.
الفت کنند با هم، چندانکه کار دارندیاران دگر ندارند کاری بآشنایی
هوش مصنوعی: دوستان چنان با یکدیگر انس و الفت میگیرند که دیگر یاران دیگر در این دوستیابی هیچ نقشی ندارند.
کو عیب جو، که گوید بی پرده عیبهایم؟شاید مرا رهاند از عیب خود ستایی؟
هوش مصنوعی: کیست آن عیبجویی که بتواند بدون ملاحظه عیبهایم را بیان کند؟ شاید او بتواند مرا از خودستایی و عیبهای خودم رها کند.
واعظ چرا نباشد گل گل؟ شکفته داردباغی چو گوشه گیری پر برگ بینوایی!
هوش مصنوعی: چرا واعظ نباید مانند گلی باشد که در باغ پر از برگ و غنچه شکفته شده است؟ وقتی کسی در گوشهای تنها است و در فقر به سر میبرد، در درونش زیبایی و دستاویزهای زیادی وجود دارد.