شمارهٔ ۶۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به تفکر درباره دنیا و انسان‌ها می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که اگرچه بدن سالم و خوب است، اما دنیا چیزی بیش از یک گرفتاری نیست. او به ناتوانی خود در درک زیبایی‌های زندگی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که باید در انزوا به تفکر بپردازد تا واقعیت‌های دنیا را بهتر بشناسد. او از تمام آلودگی‌ها و عیوب دنیا سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که در این دنیا نیازی به تظاهر و ریاکاری نیست. در نهایت، شاعر بر این باور است که در نزد خداوند، قرب انسان‌ها تنها به دستاوردهای معنوی و نه ظاهری تعلق دارد.
چون تن درست بود، گو مباش دنیاییکه هیچ نیست به دست تو، به ز گیرایی!
هوش مصنوعی: وقتی جسم و وجود تو سالم و درست باشد، دیگر نگران نباش که دنیای مادی هیچ چیز واقعی به دست نمیآورد. بهتر است به دنبال چیزهایی باشی که ارزش واقعی دارند.
چگونه چشم ندارم ز تیره‌روزان فیض؟که میل سرمه بود شمع راه بینایی!
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم چشمپوشی کنم از مشکلات و روزهای سخت؟ زیرا که مانند سرمهای هستم که نور را به بینایی تبدیل می‌کند!
بگیر گوشه عزلت، اگر جهانگیریتوان گرفتن، این ملک را، به تنهایی
هوش مصنوعی: در گوشهای خلوت و دور از هیاهو زندگی کن، اگر توانایی اداره کردن جهان را داری، پس این کار را به تنهایی انجام بده.
ز چشم خلق جهان، در پناه عیب خودیمنقاب چهره ما گشته نیل رسوایی
هوش مصنوعی: ما به خاطر عیبهایمان در برابر دیدگان مردم پنهان هستیم و چهرهمان به نوعی نماد رسوایی شده است.
ز بس که نیست سخن آشنایی، اکنون بابزبان نمی‌شودم آشنا به گویایی
هوش مصنوعی: به دلیل کمبود گفتگو و صحبتهای آشنا، اکنون نمیتوانم به خوبی و به راحتی حرف بزنم و ارتباط برقرار کنم.
توان به درگه حق قرب مفلسان دانستازینکه نیست نمازی، قبای دارایی
هوش مصنوعی: توانایی نزدیک شدن به درگاه حق را باید در الفت و تواضع افلاسطلبان جستجو کرد، زیرا آنها چیزی از دارایی و مقام ندارند تا مانع ارتباطشان با خداوند باشد.
گذشت کن، که ترا ره به شهر پاکانستکه همت آمده صابون چرک دنیایی
هوش مصنوعی: بگذر و چشمپوشی کن، زیرا تو در مسیر رسیدن به افرادی هستی که پاک و خالصاند. تلاش کن که از آلودگیهای دنیوی رهایی یابی.
اگر نساخته‌ای در لباس، مردم باشکه نیست خرقه، صدرنگ جز خودآرایی
هوش مصنوعی: اگر در ظاهر و لباس خود چیزی نساخته‌ای، بهتر است که انسانی باشی و خود را به نمایش نگذارید، زیرا هیچ چیز جز زیبایی باطن نمیتواند تو را زینت دهد.
به زلف شانه شمشاد صد زبان می‌گفتکه به شکستگیی از هزار رعنای
هوش مصنوعی: به موهای مجعد و زیبا مانند شمشاد، هزار زبان سخن میگفت که شکستن زنجیرهای زیبایی به آنها آسیب میزند و آنها را خالی از جاذبه می‌کند.
فریاد سخنم، نشنوند از آن واعظکه گوشوار نگردد گهر، ز یکتایی
هوش مصنوعی: صدای من را نمیشنوند، چون موعظهکنندهای که نمیتواند به زیبایی‌های یکتا توجه کند، گوشهایش پر از زینتهاست.