شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: این بیت‌ها به تمثیل خانه‌ای اشاره دارند که مملو از فنا و زوال است. در این خانه، هم پادشاه و هم رعیت وجود دارند؛ پادشاه مانند دیواری است که بر سر رعیت قرار دارد و به نوعی سرپناه و قدرت اوست. این اشعار به اندیشه گذرا بودن زندگی و جایگاه انسان‌ها در آن پرداخته و نشان دهنده‌ی ارتباطی است که بین حاکم و مردم وجود دارد.
ملک است چو خانه‌ای که دردار فناستاز پادشه و رعیت این خانه به جاست
هوش مصنوعی: سلطنت مانند خانه‌ای است که در آن نشانههای زوال و فنا وجود دارد. در این خانه، هم پادشاه و هم رعیت حضور دارند و همواره در حال تغییر و گذراندن روزگار هستند.
شاهست چو خانه‌ای، رعیت دیوارجا بر سرشان دارد و زیشان برپاست
هوش مصنوعی: شاه مانند یک خانه است و رعیت به مانند دیوار، که بر سر آن ایستادهاند و بر روی او قرار دارند.