شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: این چهار مصراع به مفهوم عدم تعلق و بی‌هدف بودن اشاره دارد. در آنجا که کسی متوجه حضور نیست، هیچ‌گونه مکانی وجود ندارد. جایی که احساسات و ارتباطات عاطفی وجود ندارد، حقیقتاً وجود نخواهد داشت. همچنین، اشیاء و روابطی که بدون ارزش و معنای عمیق باشند، به نوعی بی‌فایده هستند. در نهایت، یاری که از کسی ناراحت نشود، نشان‌دهنده تنهایی و عدم ارتباط عاطفی است. این اشعار به تنهایی و خالی بودن روابط انسانی می‌پردازد.
جایی که کسی پی نبرد، بی جایی استرویی که نریزد آب، ناپیدایی است
هوش مصنوعی: هرگاه کسی به درستی چیزی را درک نکند، آن مکان همچون جایی نامعلوم و بدون اهمیت به نظر میرسد. همچنین، اگر آبی بر روی صورت کسی نریزد، چهرهاش نیز قابل دیدن نیست و مخفی میماند.
چیزی که بماند بکسی، بیچیزی استیاری که نرنجد ز کسی، تنهایی است
هوش مصنوعی: چیزی که برای کسی باقی بماند، در واقع هیچ چیز ارزشمندی نیست. و دوستی که از کسی آزرده نشود، به نوعی به معنای تنهایی است.