شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان سختی‌ها و دغدغه‌های زندگی پرداخته است. شاعر از فشارهای اجتماعی و اقتصادی صحبت می‌کند که باعث شده‌اند او و دیگران دائماً در تلاش برای تأمین معیشت باشند و از زندگی واقعی لذت نبرند. در نهایت، احساس می‌کند که زندگی و فکر دائمی به معیشت، او را به مرگ نزدیک کرده است.
بر درگه خلق، بندگی ما را کشتهر سو پی نان دوندگی ما را کشت
هوش مصنوعی: در میان مردم، بندگی و خدمت ما را از بین برد، چرا که در هر جا به دنبال نان و معاش میدویدیم و این تلاش سخت، زندگی ما را نابود کرد.
فارغ نشویم یکدم از فکر معاشای مرگ بیا که زندگی ما را کشت!
هوش مصنوعی: ای مرگ، درنگ کن! ما هرگز از دغدغه‌های مالی و معاش خود آرام نمیگیریم. زندگی به قدری ما را خسته کرده که گویی تنها با آمدن تو میتوانیم از این گرفتاریها رهایی یابیم.