تناجی
واعظ قزوینی

شمارهٔ ۶۱

از جوش شباب، پر دلت بی غم شدزین جوشن مرو ز سر، که باید کم شد
ناخورده بری ز عمر، باید شد پیرننشسته هنوز راست، باید خم شد