تناجی
واعظ قزوینی

شمارهٔ ۶۲

بی خاطر جمع، نکته دان نتوان شدبی مایه، چو ابر درفشان نتوان شد
با فکر معاش، فکر معنی سخن استگویا بسخن، بی لب نان نتوان شد