شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به ز transient بودن دنیا و ناپایداری مادیات اشاره میکند. او میگوید که هیچ چیز از اسباب و داراییهای دنیوی (مانند سفره، کاسه و ملک) باقی نمیماند و فقط نقوش و آثار بر جای میمانند. در نهایت، این دنیا و داراییهایش، زودگذر و ناپایدارند.
نی سفره، نه کاسه، نی طبق میماندنی مال و، نه ملک و، نه نسق میماند
هوش مصنوعی: نه سفرهای باقی میماند، نه کاسهای، نه ظرفی برای مهمان؛ نه ثروتی میماند، نه ملکی، و نه مدرکی.
اسباب جهان، ینست نگه واری بیشاین نقش و کلک ها بشفق میماند
هوش مصنوعی: این دنیا و وسایل آن، ماندنی نیستند و ارزش پایدار ندارند. نشانهها و چاپهای آن نیز همچون صبح زود، زودگذر و زائل خواهند شد.