شمارهٔ ۱۰۶
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان حسرت و خستگی ناشی از گذر زمان و فشارهای زندگی اشاره دارند. شاعر از بی‌پروایی و خالی شدن از خرد و نیرو سخن می‌گوید و احساس می‌کند که زمان به شدت او را تحت فشار قرار داده است. او احساس می‌کند که دیگر توان شنیدن و دیدن ندارد و تنها چیزی که از او باقی‌مانده، بار سنگینی از زندگی است که بر دوش اوست.
خالی ز خرد شد سر و، از نیرو تنگوشم ز شنیدن و، دو چشم از دیدن
هوش مصنوعی: سرم از عقل و اندیشه تهی شده و بدنم از قدرت بیبهره است. گوشم دیگر چیزی نمیشنود و چشمانم دیگر چیزی نمیبینند.
القصه، ز بس بهم فشرد ایاممآبم همه رفت و، ماند ثقلی از من
هوش مصنوعی: در نهایت، به دلیل فشار و سختی روزگار، تمام توان و انرژی من از بین رفت و فقط یک بار سنگینی بر دوش من باقی مانده است.