شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق بی‌وفا و دردناک سخن می‌گوید. او از محبوب می‌خواهد که با رفتار و نگاه‌هایش باعث رنجش او نشود. شاعر احساس می‌کند که هر روز با بی‌رحمی و بی‌توجهی روبه‌رو می‌شود و از این وضعیت عذاب می‌کشد. او به نوعی درخواست می‌کند که این درد و رنج ادامه نیابد و از محبوب می‌خواهد که به او آسیب نزند.
هردم، رهم ای عشق بیک رنگ مزنز ابروی کجی، بر جگرم چنگ مزن
هوش مصنوعی: هر لحظه، ای عشق بیهیاهو، به من آسیب نرسان. از بغض و غم به دل من نزن و من را آزرده مکن.
هر دم مکنم حواله با سنگدلیهر روزم از این سنگ بآن سنگ مزن!
هوش مصنوعی: هر لحظه به سنگدلی کسی تکیه میکنم و از این حال و روز دلم به این سمت و آن سمت میروم. خواهش میکنم بیشتر از این به من آسیب نزن!