شمارهٔ ۱۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به احساس نیاز و درد درونی انسان اشاره دارد. شاعر از وجود درد و سوزی سخن می‌گوید که دست به سوی درمان و چاره‌ساز دراز می‌کند. همچنین، به مسیر توبه و بازگشت از گناه اشاره کرده و از آن می‌پرسد که آیا اینگونه زندگی که در آن گرد گناه می‌چرخیده، به کجا خواهد رسید. به طور کلی، شعر نداهایی از افسوس، امید و جستجوی رهایی از گناه و درد را منتقل می‌کند.
دردی که بسوی چاره ساز آیی کو؟سوزی که بصد عجز و نیاز آیی کو؟
هوش مصنوعی: دردی که به دنبال راه حلش هستی کجاست؟ و آن سوزی که با صدها ضعف و نیاز به سویش میآیی کجاست؟
رفتی به امید توبه گر راه گناهعمری که روی این ره و باز آیی کو؟!
هوش مصنوعی: رفتی تا توبه کنی، اما این زندگی را که در گناه گذراندهای، کجا میتوانی دوباره پیدا کنی؟