شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به بیان دیدگاه خود درباره هستی و زندگی می‌پردازد. او می‌گوید که زندگی جز غم و رنج نیست و هیچ نشانه‌ای از شادی و خوشی در آن وجود ندارد. آنانی که از این زنجیره عمر رها شدند، باید بدانند که این آزادی نتیجه گسستگی از مسایل و مشکلات زندگی است. به‌طور کلی، این اشعار نگاهی تلخ و واقع‌گرایانه به زندگی و دردهای آن دارند.
هستی نبود، جز غم و رنج و تعبیدروی نبود نشان ز عیش و طربی
هوش مصنوعی: دنیا جز غم و درد و ناراحتی نیست و درویش هیچ نشانی از خوشی و سرور ندارد.
شد هر که خلاص از خم این رشته عمرمی دان که گسیخت ریسمان عجبی
هوش مصنوعی: هرکسی که از پیچیدگیهای زندگی آزاد شده باشد، میفهمد که بندهای شگفتیها پاره شدهاند.