تناجی
واعظ قزوینی

شمارهٔ ۱۲۱

گر صاحب تاج و کمری، ورپاجیبا تیر قضا چه چاره جز آماجی
شد موی تو پنبه، قد کمان، این رمزیستیعنی که: اجل میکندت حلاجی