شمارهٔ ۳۷ - تاریخ ساختن خرگاه شاهی
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی شکوه و عظمت شخصیتی به نام عباس ثانی است که به عنوان یک حاکم بزرگ و مورد توجه در تاریخ توصیف می‌شود. او در بارگاهی قرار دارد که به عنوان مرکز آسمان‌ها و قبله‌ی سپهر شناخته می‌شود. در اینجا، عظمت و زیبایی او به گونه‌ای بیان شده که حتی آسمان و ستاره‌ها نیز نتوانند از او سر فرود آورند. همچنین، شعر به اعتبار و اوج شخصیت او اشاره دارد و بیانگر این است که وی نماد قدرت و شکوه در تاریخ است.
بفرمان «عباس ثانی » شهیکه باشد درش، قبله گاه سپهر
هوش مصنوعی: بفرمان «عباس ثانی»، پادشاهی که بر درگاه او، آسمان‌ها قرار دارد.
ز لشکر کشان در رکابش، یکیشهنشاه انجم سپاه سپهر
هوش مصنوعی: در میان فرماندهان و سربازان او، یک پادشاه مانند ستاره‌ها در سپاه آسمان است.
ز توفیق حق خیمه یی شد تمامکه شد ثانی بارگاه سپهر
هوش مصنوعی: از لطف و عنایت الهی، چادر یا خیمهای کامل بر پا شده است که نشان از برپایی دوبارهی آسمان و بارگاه آفرینش دارد.
دو چشم است حیران نظاره اشدو آیینه مهر و ماه سپهر
هوش مصنوعی: دو چشم مانند دو آینه به تماشای او حیران و متحیرند، مانند نور خورشید و ماه در آسمان.
به پیش شکوهش، ز خجلت شده استبلندی نهان در پناه سپهر
هوش مصنوعی: در برابر عظمت او، بلندی آسمان از شرم پوشیده شده است.
شکوهش نمی آورد، سر فروبهمدوشی بارگاه سپهر
هوش مصنوعی: عظمت او را نمیتوان با سر فرو آوردن و تسلیم شدن در برابر درگاه آسمان توصیف کرد.
نه مهر است کز دیدن رفعتشفتد هرشب از سرکلاه سپهر
هوش مصنوعی: هر شب، ستاره‌ها و زیباییهای آسمان به قدری بلند و پرتو افشان هستند که هیچ چیز نمیتواند از بلندی و شکوه آنها کم کند یا بر سر انسان سایه بیندازد.
خرد گفت از بهر تاریخ آنبگو:«ثانی بارگاه سپهر»!
هوش مصنوعی: خرد از من خواست که درباره تاریخ صحبت کنم و بگویم «بارگاه ثانی سپهر»!