شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد تکبر و خودپسندی می‌پردازد و می‌گوید که رفعت و مقام اهل دولت ارزش زیادی ندارد و در عوض، رحمت و مهربانی مانند آغوش مادر، می‌تواند انسان را بالا ببرد. او همچنین تأکید می‌کند که باید از خودبزرگ‌بینی و خودخواهی رها شد و به حقایق زندگی توجه کرد.
ز درویشان بی‌قدر است رفعت اهل دولت راز پهلوی پری یابد هما اوج سعادت را
هوش مصنوعی: رفعت و مقام اهل قدرت در نظر مردم معمولی ارزشی ندارد، چنان که پرندهای از کنار پری به اوج سعادت دست مییابد.
کشد دریای رحمت، تنگ چون مادر در آغوشتبرون کن از سر خود چون حباب این باد نخوت را
هوش مصنوعی: دریای رحمت تو به قدری فراوان است که تو را در آغوش میگیرد، مانند یک مادر که فرزندش را در بر میگیرد. پس از مغروری و خودپسندی خود، مانند حبابی که در اثر باد میترکد، رها شو و خود را آزاد کن.