شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که کسی که پیش از مرگ، به اندیشه مرگ می‌پردازد، در واقع به نوعی مرده است. به عبارتی، انسان باید نسبت به مرگ بی‌خیال باشد و نگران آن نباشد، مانند کسی که زبان ندارد و نمی‌تواند صحبت کند.
کی کند اندیشه مرگ، آنکه پیش از مرگ مرداز بریدن نیست پروایی زبان لال را
هوش مصنوعی: کسی که پیش از مرگ، از دنیا رفته و به تغییرات و جدایی اهمیت نمی‌دهد، چگونه می‌تواند به فکر مرگ باشد؟ او همچنان بی‌خبر از پیامدهاست و مثل آدم لال، هیچ واهمه‌ای از بیان احساساتش ندارد.