شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: شاعر از احساس شرم و پشیمانی به دلیل گذر زمان و پیری سخن می‌گوید. او با یادآوری جوانی خود و عصا به عنوان نمادی از پیری، به قد و قامت جوانی‌اش اشاره می‌کند و حس ناتوانی و از دست دادن زیبایی‌های گذشته را ابراز می‌کند.
ز شرم باختن عمر، قد دوتاست مرابیاد قد جوانی، بکف عصاست مرا
هوش مصنوعی: به خاطر شرمی که از گذر عمر دارم، با اینکه سنم اکنون به دو قسمت می‌رسد، اما به یاد قد و قامت جوانی‌ام، در دستم عصا دارم.