شمارهٔ ۱۵۵
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از دل و زبان خود صحبت می‌کند. دل او مانند نامه‌ای است که فراموشی را نمی‌شناسد و همچنان به یاد حرف‌های معشوق است. زبان او نیز به حالتی خاموش و بی‌صدا باقی مانده و نمی‌تواند احساساتش را بیان کند. به طور کلی، شاعر از عاطفه و یادآوری عشق خود سخن می‌گوید.
دلم چون نامه از حرفش فراموشی نمیداندزبانم، چون زبان حال، خاموشی نمیداند
هوش مصنوعی: دل من مانند نامه‌ای است که از گفته‌اش فراموشی را نمی‌شناسد و زبان من، که بیان حال من است، هیچگاه خاموشی را نمی‌فهمد.