شمارهٔ ۱۵۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از افسردگی و ناامیدی خود می‌گوید. او با گریه کردن به خاطر غم محبوب، چنان ضعیف و ناتوان شده است که حتی اشک‌هایش هم نمی‌تواند او را به آرامش برساند. در واقع، درد و رنج او به حدی زیاد است که احساس می‌کند هیچ چیز نمی‌تواند او را نجات دهد.
از ضعف چنانم، که چو گریم ز غم اوخون جگرم رنگ بمنزل نرساند
هوش مصنوعی: به قدری ضعیف و ناتوان شده‌ام که حتی وقتی از ناراحتی او گریه می‌کنم، اشک‌هایم به جای اینکه مرا به خانه برسانند، نشان از درد و رنج درونم دارند.