شمارهٔ ۲۲۳
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به یاد و خاطره‌ی کسی دارد که برای شاعر بسیار عزیز است. شاعر با بیان اینکه به جای زلف آن شخص، زنجیر اشکی را در نظر دارد، نشان می‌دهد که غم و اندوهش از فقدان او به اندازه‌ای است که جایگزین زیبایی‌های او شده است. تمثیل «دود» و «زنجیر اشک» نماد ناراحتی و دلتنگی شاعر از این فقدان است.
بیاد طره اش، از آه خود دودی بسر دارمبجای زلف او، زنجیر اشکی در نظر دارم
هوش مصنوعی: به یاد چهره‌اش، از دل تنگی خود دودی بر افراشته‌ام و به جای موهای او، زنجیری از اشک را در نظر دارم.