غزل شمارهٔ ۲۸

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی گذر عمر و ناپایداری زندگی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هیچ‌کس از زمان و فراموشی در امان نیست و هر دو زمان شام و صبح، شاهد گذر عمرند. او به یاد می‌آورد که زمانی بوده که زندگی آرام و بی‌غمی فراهم بوده، اما اکنون دوره‌ای آمده که دیگر نشانی از شادمانی وجود ندارد. شاعر به اهل می‌گوید که در زمان ما، حتی نشانه‌ای از خوشبختی یافت نمی‌شود و در نهایت، به هشدار می‌دهد که نباید در پی چیزهایی بود که به سختی به دست می‌آیند، چرا که آن‌ها را هیچ‌کس نخواهد یافت.