غزل شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و از تأثیر عمیق عشق بر دل و عقلش صحبت می‌کند. او به شکستن زیبایی‌های مختلف اشاره دارد، از قمر و شکر گرفته تا عقل و دل خود. عشق او به محبوب آن‌چنان قوی است که تمام بدن و روحش را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در نهایت، شاعری از غم و مشکلات ناشی از این عشق نیز خبر می‌دهد و به ناکامی در رساندن احساساتش به محبوبش اشاره می‌کند.
رخ تو، رونق قمر بشکستلب تو، قیمت شکر بشکست
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو زیبایی ماه را تحتالشعاع قرار داد و لبهای تو به قدری شیرین هستند که ارزش شکر را کم کردهاند.
لشکرِ غمزهٔ تو بیرون تاختصف عقلم به یک نظر بشکست
هوش مصنوعی: عشق و زیبایی نگاه تو چنان تأثیری بر من گذاشت که تمام تفکر و عقل من را در یک لحظه از بین برد.
بر در دل رسید و حلقه بزدپاسبان خفته دید و در بشکست
هوش مصنوعی: نگهبان بر در دل رسید و وقتی که دید خواب است، در را شکست.
من خود از غم، شکسته‌دل بودمعشقت آمد، تمام‌تر بشکست
هوش مصنوعی: من خود به خاطر غم و اندوه دلbroken بودم، اما وقتی عشق تو آمد، تمام غمهایم بیشتر شد و حتی دلbrokenتری شدم.
نیش مژگان چنان زدی به دلمکه سر نیش در جگر بشکست
هوش مصنوعی: نیش مژگان تو آنقدر به قلبم ضربه زد که تیغش در دل من شکست.
نرسد نامه‌های من به تو ز آنکپر مرغانِ نامه‌بر بشکست
هوش مصنوعی: نامه‌های من به تو نمیرسد، زیرا پرندگان حامل نامهها در هم شکستند.
قصه‌ای می‌نوشت خاقانیقلم اینجا رسید و سر بشکست
هوش مصنوعی: خاقانی در حین نوشتن داستانی به نقطهای رسید که نتوانست ادامه دهد و نوشتنش را ناتمام گذاشت.