غزل شمارهٔ ۵۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوقه است. شاعر احساس می‌کند که عشق او تنها مرهم دردهایش است و زیبایی معشوقه‌اش ارزش فدای هزار جان را دارد. او از دوری معشوق ناله می‌کند و می‌گوید که هوای معشوقه‌اش در زندگی‌اش کم نشده و همواره در خاطرش حضور دارد. شاعر نسبت به کینه و حسادت هشدار می‌دهد و بر اهمیت محبت تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که دلش به عشق معشوقه اسیر شده و اگر چه ممکن است جانش برود، اما این عشق برایش بزرگ‌ترین سعادت است.
به باغ وصل تو خاری رقیبِ صد ورد استبه یاد روی تو دردی طبیبِ صد درد است
هوش مصنوعی: در باغ وصال تو، رقیب همچون خاری است که صد رنگ از شگفتیها را به یاد میآورد. یادِ روی تو به قدری دلنشین و تسکیندهنده است که بهتر از هر طبیب، دردهای بسیاری را درمان می‌کند.
هزار جان مقدس فدای روی تو بادکه زیر دامن زلف تو سایه‌پرورد است
هوش مصنوعی: هزار جان پاک و باارزش آماده است تا برای زیبایی تو فدای شود، زیرا زیر سایهی زلف تو، همیشه آرامش و رشد وجود دارد.
به روزگار، هوای تو کم شود؟ نی نیهوای تو عَرَضی نیست مادر-آورد است
روزگار، هوای تو از سرم میکاهد؟ هرگز! هوای تو غیرِ ذاتی نیست، مادر زاد است..
رسول من سوی تو باد صبحدم باشدازین قِبَل نفس باد صبحدم سرد است
هوش مصنوعی: فرستاده من به سوی تو در صبحگاه است و به همین خاطر نسیم صبحگاهی سرد و دلانگیز میوزد.
سپر به مِهر فکندم کمان به کینه مکشبه تیر غمزه بگو کو نه مرد ناورد است
هوش مصنوعی: من عشق را به عنوان پوششی برای خود قرار دادهام و کینه را با تیر نزن. بگو که در برابر دلخوریها، شجاعتی مانند مردان میدان نبرد دارم.
به دل، اسیر هوای تو گشت خاقانیاگر به جان برهد هم سعادتی‌مرد است
هوش مصنوعی: دل من به شدت تحت تأثیر عشق تو قرار گرفته است، و اگر جانم نیز در این راه فدای تو شود، این خود برای من مبارکی و سعادت است.