غزل شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق الهی و جاودانی صحبت می‌کند. شاعر عشق محبوبش را مانند قضا و قدر آسمانی می‌داند و آن را سبب بقای ابدی می‌داند. در سایه زلف محبوب، دل شاعر به نور آسمانی نزدیک می‌شود و احساس می‌کند که گرفتار زیبایی او شده است. عشق او برای شاعر ارزشمند است و حتی اگر دشواری‌هایی وجود داشته باشد، همچنان بر عشق خود پایبند است. در نهایت، از محبوب خواهش می‌کند که به دوستان و نیکوکاران دلجویی کند، زیرا این کار را نشانه‌ای از فرهنگ و ادب می‌داند.
عشق تو قضای آسمانی استوصل تو بقای جاودانی است
هوش مصنوعی: عشق تو مقدر شده از جانب آسمان است و وصالت باعث ماندگاری ابدی می‌شود.
در سایهٔ زلف تو دل منهمسایهٔ نور آسمانی است
هوش مصنوعی: دل من در زیر سایههای موهای تو، مانند همسایهای در کنار نور آسمان قرار دارد.
بربود دلم کمند زلفتحقا که مرا بدو گمانی است
هوش مصنوعی: به زیبایی زلفت مرا گرفتار کرده است و حقیقتاً به خودت شکی ندارم.
پیداست چو آفتاب کان دلدر سایهٔ زلف تو نهانی است
هوش مصنوعی: به وضوح مشخص است که دل من در سایهی زیبایی و جذابیت موهای تو پنهان است، مثل آفتابی که در آسمان میتابد.
عشق تو به جان خریدم ارچهآتش همه جای رایگانی است
هوش مصنوعی: عشق تو را با تمام وجودم پذیرفتهام، هرچند که سختیها و مشکلات اطرافم فراوان است.
هرچند بر آستان کویتگردون به محل پاسبانی است
هوش مصنوعی: هرچند که بر درگاه تو guard و محافظ وجود دارد، اما من همچنان به سوی تو خواهم آمد.
دلجوئی کن که نیکوان رادلجوئی رسم باستانی است
هوش مصنوعی: به دیگران محبت کن و از حال خوبشان باخبر باش، چرا که این رفتار دوستانه و نیکو، یکی از سنتهای قدیمی و پسندیده ماست.
خاقانی را به دولت توکار سخنان هزارگانی است
هوش مصنوعی: خاقانی به خاطر نعمتهای تو، سخنانی شگفت و زیبا سروده است.