غزل شمارهٔ ۶۸ - خاقانی

ای دل به عشق بَرِ تو ، که عشقت چه درخور استدر سر شدی ندانمت ای دل چه در سر است

درد کهنت بود برآورد روزگاراین دردِ تازه‌روی نگوئی چه نوبر است

شهری غریب دشمن و یاری غریب حسناینجا چه جای غم‌زدگان قلندر است

گفتم مورز عشق بتان گرچه جور عشقانصاف می‌دهم که ز انصاف خوش‌تر است

اینجا و در دمشق ترازوی عاشقی استلاف از دمشق بس که ترازوت بی‌زر است

اکنون که دیدی آن سرِ زنجیر مُشک‌پاشزنجیر می‌گسل که خرد حلقه بر در است

جوجو شدی برابر آن مشک و طرفه نیستهرجا که مشک بینی جوجو برابر است

از کس دیت مخواه که خون‌ریز تو تویینقب از برون مجوی که دزد اندرون‌ْ در است

خاقانی اَست و چند هزار آرزوی دلدل را چه جای عشق و چه پروای دلبر است

بیچاره زاغ را که سیاه است جمله تناز جمله تن، سپیدی چشمش چه درخَور است