غزل شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر شدت عشق و درد فراق است. شاعر احساس می‌کند که عشق دوباره او را تحت تأثیر قرار داده و با یاد معشوق، دلی که قبلاً مرده بود، دوباره زنده شده است. همچنین توصیف می‌کند که عشق همچون آتش، روح و دل او را گرفته و درگیری‌های زندگی او را تحت فشار قرار داده است. شاعر به تضاد میان عشق و درد اشاره می‌کند و به این موضوع فکر می‌کند که چگونه عشق می‌تواند همزمان شادی و رنج به همراه داشته باشد. به طور کلی، احساسات عمیق و پیچیده ناشی از عشق و فراق در این شعر منعکس شده‌اند.
خه که دگرباره دل، درد تو در برگرفتباز به پیرانه‌سر، عشق تو از سر گرفت
هوش مصنوعی: دوباره دلم از درد تو پر شده و در حالی که سن و سالی از من گذشته، عشق تو دوباره در من زنده شده است.
یار درآمد به کوی، شور برآمد ز شهرعشق در آمد ز بام، عقل رهِ در گرفت
هوش مصنوعی: دوست به کوی عشق آمد و شور و هیجان در شهر بالا گرفت، عشق از بام خانهها به بیرون آمد و عقل در تلاش بود که راهی پیدا کند.
لعل تو یک خنده زد، مرده‌دلی زنده کردحسن تو یک شعله زد، سوخته‌ای درگرفت
هوش مصنوعی: لبخند تو جان تازهای به دلهای بیروح میدهد و زیباییات مانند شعلهای به جان سوختهام جان میبخشد.
تاختن آورد هجر، تیغ بلا آختهزحمت هستی ما، از ره ما برگرفت
هوش مصنوعی: هجران و جدایی به ما آسیب زده و درد و رنجی را برای ما به ارمغان آورده است، در حالی که مشکلات زندگی و سختیها، ما را از مسیر واقعیمان دور کردهاند.
شیر به چنگال عنف، گردن آهو شکستباز به منقار قهر، بال کبوتر گرفت
هوش مصنوعی: شیر در چنگال خشم، گردن آهو را شکست و سپس با منقار خود، بال کبوتر را گرفت.
صبر و دل و دین ما جمله ز ما بستدندروح مجرد بماند، دامن دل برگرفت
هوش مصنوعی: صبر، عشق و ایمان ما همه از ما گرفته شد و تنها روح بیقید باقی ماند که دامن دل را گرفت.