غزل شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حال و هوای عشق و اثرات عمیق آن بر زندگی‌اش می‌پردازد. عشق به جایی رسیده که به جای جان انسان نشسته و وجود او را پر کرده است. او به سپاه عشق اشاره می‌کند که به دلش حمله کرده و خیالات محبوب به جانش نفوذ کرده‌اند. شاعر از درد و رنجی که عشق برایش به همراه داشته، شکایت می‌کند و به زنگ‌زدگی صبرش اشاره می‌کند. او همچنین به بلای عشق و تأثیر عمیق آن بر وجودش اشاره می‌کند و در انتها به فریب خوردن از امیدی که به این عشق دارد، اشاره می‌کند.
به جائی رسید عشق که بر جای جان نشستسلامت کرانه کرد، خود اندر میان نشست
هوش مصنوعی: عشق به اوج و مقام بلندی رسید که دیگر تاروپود وجود را به تسخیر خود درآورد. عشق به گونهای آرامش و قرار را در دل ایجاد کرد که خود عشق نیز در مرکز این احساس قرار گرفت.
برآمد سپاه عشق به میدان دل گذشتدرآمد خیال دوست در ایوان جان نشست
هوش مصنوعی: سپاه عشق به میدان دل حمله کرد و از آنجا، تصویر دوست به درون جانم راه یافت و در آنجا جا گرفت.
مرا باز تیغ صبر بفرسود و زنگ خوردمگر رنگ بخت داشت بر او زنگ از آن نشست
هوش مصنوعی: صبر من به پایان رسید و تیزتر از همیشه شد، به گونهای که زنگار بر روی آن نشسته و تنها رنگ بخت و اقبال را نشان میدهد.
فغان از بلای عشق که در جانم اوفتادتو گفتی خدنگ بود که در پرنیان نشست
هوش مصنوعی: آه از درد عشق که به جانم نفوذ کرده است. تو گفتی که این احساس مانند تیرکی است که در پارچه لطیف فرورفته است.
مرا دی فریب داد که خاقانی آن ماستبه امید این حدیث چگونه توان نشست
هوش مصنوعی: مرا روزی فریب داد که خاقانی آن روزگار مانند من بود. به امید این گفته چگونه میتوان بیحرکت ماند؟