غزل شمارهٔ ۱۰۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احوالات عاشقانه و تاثیرات عشق بر روح و جان می‌پردازد. شاعر با یاد معشوق، زهر را شیرین و شب را مانند روز زیبا و دل‌نشین می‌بیند. او به beautyی چهره وصال معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در میان غم و درد عشق، عاشق همچنان به خندیدن ادامه می‌دهد. شاعر از اشک‌هایش به عنوان نشانه‌ای از عشق و درد یاد می‌کند و در نهایت می‌گوید که در غم معشوق نیز زیبایی و شکر را می‌بیند. این شیوه بیان، نشان‌دهندهٔ عمق احساسات و تاثیر عشق بر زندگی است.
با یاد تو زهر بر شکر خنددبا روی تو شام بر سحر خندد
هوش مصنوعی: یاد تو باعث میشود که تلخیها فریبنده به نظر برسند و زیباییها را زیباتر کند. چهرهات آنقدر دلانگیز است که شب را به صبح میخنداند و فضایی از شادی و خوشحالی میآفریند.
درماه نو از چه روی می‌خندیکآن روی به آفتاب برخندد
هوش مصنوعی: در ماه نو، نگرانم از اینکه چرا میخندی، در حالی که چهرهات به زیبایی زیر نور آفتاب میدرخشد.
عاشق همه زهر خندد از عشقتگر عشق این است ازین بتر خندد
هوش مصنوعی: عاشق با وجود زهر و تلخیهایی که عشق برایش به همراه دارد، همچنان به عشق تو میخندد. اگر این حالت عشق است، پس دیر یا زود وضع از این هم بدتر خواهد شد.
آنجا که تو تیر غمزه اندازیآفاق بر آهنین سپر خندد
هوش مصنوعی: هر کجا که تو با چشمان فریبندهات نگاه کنی، سپر سخت و مقاوم هم از شادی به خنده درمیآید.
وآنجا که من از جگر کشم آهیعشاق بر آتش سقر خندد
هوش مصنوعی: در جایی که من از دل و جان نالهای میزنم، عاشقانی که در آتش دوزخ هستند، به این ناله میخندند.
من در غم تو عقیق می‌گریمدانم که عقیق تو شکر خندد
هوش مصنوعی: من در غم تو اشک میریزم، اما میدانم که این اشک برای تو موجب شادی و خوشحالی است.
چون لعل تو بیند اشک خاقانیاز شرم چو گل به پوست درخندد
هوش مصنوعی: وقتی لعل زیبا و دلربای تو را می‌بیند، اشکهای خاقانی از شرم بر گونهاش میریزد و مانند گل، پوستش به خنده میآید.