غزل شمارهٔ ۱۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و معشوق خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که او با تمام وجود، عشق و زیبایی معشوقش را پیشکش می‌کند. او از این می‌گوید که در این لحظه، تمامی دارایی‌هایش را برای عشق می‌دهد و نگران فردا و چیزی که ممکن است از دست بدهد، است. شاعر احساس می‌کند که عشق او به معشوقش بسیار ارزشمند است و در عین حال، غم و اندوه نیز جزئی از این عشق است. به طور کلی، این شعر به تأمل در عشق و احساسات مربوط به آن می‌پردازد.
جانا لب تو پیشکش از ما چه ستانداینک سر و زر نقد دگر تا چه ستاند
هوش مصنوعی: ای محبوب، لبهای تو را به عنوان هدیهای به تو تقدیم میکنیم، چه چیزی از ما میگیری؟ اکنون دیگر از جان و پول و ثروت ما چه میخواهی؟
مائیم و دلی جوجو از اندیشهٔ عشقتعشقت به یکی جو چه دهد یا چه ستاند
هوش مصنوعی: ما با دل پر از افکار عشق تو زندگی میکنیم. عشق تو آیا به کسی چیزی می‌دهد یا چیزی از او میگیرد؟
عشق تو به منشور کهن جان ستد از منیارب چو شود تازه به طغرا چه ستاند
هوش مصنوعی: عشق تو جان کهنهام را گرفت، ای خدا! وقتی که عشق تازهام را به یادگار بگیرد، چه چیزی از من خواهد گرفت؟
امروز جهان بستد و ما را غم این نیستما را غم آن است که فردا چه ستاند
هوش مصنوعی: امروز دنیا ما را از خود دور کرده و به ما غمی ندارد، اما نگرانی ما از این است که فردا چه چیزی از ما خواهد گرفت.
گیرم که عروس غم تو نامزد ماستوصل تو ز ما خط تبرا چه ستاند
هوش مصنوعی: حتی اگر عروس غم تو به ما تعلق داشته باشد، وصل تو از ما چه انتظاری میتواند داشته باشد؟
چون تافتگی تب خاقانی از اینجاستدل مهر تب او ز دگر جا چه ستاند
هوش مصنوعی: وقتی که عشق و جذبه فراق خاقانی عیان میشود، دل عاشق چگونه میتواند محبت او را از جایی دیگر به دست آورد؟