غزل شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وضعیت دل و زندگی خود می‌پردازد و احساساتی عمیق را توصیف می‌کند. او می‌گوید که از رنگ‌ها و نورها یاری نمی‌طلبد و هیچ چیز را فراتر از غم و درد خود نمی‌بیند. او می‌گوید تنها یک تار خون آلود از وجودش باقی مانده و از این حالتی که در آن است، کسی دیگر نمی‌تواند باشد. حتی اگر در زیر هر سنگی، فردی با مقام و فضیلت باشد، شاعر باور دارد که هیچ کسی به اندازه او از رنج و مصیبت آگاهی ندارد. در نهایت، او با اشاره به نسیم صبح، به یک نوع امید بهبود اشاره می‌کند، اما همچنان غم و اندوه در دلش باقی است.
ازین ده‌رنگ‌تر یاری نپندارم که دارد کسوزین بی‌نورتر کاری نپندارم که دارد کس
هوش مصنوعی: به هیچوجه فکر نمیکنم که کسی دوست بیشتری از این رنگینکمان داشته باشد و همچنین به هیچوجه باور ندارم که کسی بتواند کاری بدتر از این بینوری انجام دهد.
نماند از رشتهٔ جانم بجز یک تار خون‌آلودازین باریک‌تر تاری نپندارم که دارد کس
هوش مصنوعی: چیزی از جانم باقی نمانده جز یک تار خونین؛ و به این باریک‌تر از آن چیزی تصور نمیکنم که کسی دیگری داشته باشد.
مرا زلف گره‌گیرش گره بر دل زند عمداازین بدتر گره‌کاری نپندارم که دارد کس
دهم در من‌یزید دل دو گیتی را به یک مویشازینسان روز بازاری نپندارم که دارد کس
هوش مصنوعی: من در دلم این را میدانم که برای به دست آوردن دل دو جهان، حتی یک موی او را ارزشمندتر از این روزهای عادی و بازار میدانم. اینگونه نیست که کسی بتواند این ارزش را درک کند.
نسیم صبح جانم را ودیعت آورد بویشازین بِه تحفه در باری نپندارم که دارد کس
هوش مصنوعی: نسیم صبح به جان من طراوت و زندگی بخشید و بوی خوش آن را به من هدیه آورد. به هیچوجه فکر نمیکنم که کسی دیگر این نعمت را دارد.
اگر در زیر هر سنگی چو خاقانی سری بینیازین برتر سخن باری نپندارم که دارد کس
هوش مصنوعی: اگر زیر هر سنگی سر خاقانی (شاعر بزرگ) را ببینی، گمان نکن که هیچکس حرفی از این بالاتر ندارد.