غزل شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و تأثیرات عمیق آن بر روح و روان انسان است. عشق به معشوق، در شاعر آتش و فتنه می‌آفریند و او را به حالت تمنا و اشتیاق درمی‌آورد. شاعر به شدت تحت تأثیر معشوق قرار دارد و هر بار که به کوی او نزدیک می‌شود، جانش دوباره تازه می‌شود. همچنین، انتظار و آرزوی رسیدن به معشوق در او درد و رنج ایجاد می‌کند و عشقش مانند آتش در درونش شعله‌ور است، به طوری که آثار آن در آثار و کلمات وی نمایان می‌شود. در مجموع، این شعر به زیبایی حسرت و همراهی عشق را نشان می‌دهد.
عشق تو دست از میان کار برآوردفتنه سر از جیب روزگار برآورد
هوش مصنوعی: عشق تو باعث شد که همه مشکلات و فتنهها کنار برود و روزگار به راحتی و بدون دردسر مسیری جدید را پیش بگیرد.
هر که به کوی تو نیم‌بار فرو شدجان به تمنا هزار بار برآورد
هوش مصنوعی: هر کس که در راه عشق تو جانش را یک بار فدای تو کند، هزار بار آرزوی بازگشت به آن حال و مقام را در دلش میپروراند.
جزع تو دل را هزار نیش فرو بردلعل تو جان را هزار کار برآورد
هوش مصنوعی: شکایت و اندوه تو مانند نیش عقرب دل را میزند و لبخند تو زندگی و شادی را برای جان به ارمغان میآورد.
طبع تو تا عادت پلنگ بیاموختگرد ز شیران مرغزار برآورد
هوش مصنوعی: خوی تو به اندازهای آماده و چابک است که مثل پلنگ رفتار میکنی و در کنار شیران بینظیر در دشت قرار میگیری.
گفتی کز انتظار کار شود راستوای بر آن کار که‌انتظار برآورد
هوش مصنوعی: گفتی منتظر بمان تا کارها درست شود، اما افسوس که همین انتظار، باعث به گمراهی رفتن کارها می‌شود.
خوی تو با دیگران چو شاخ سمن بودکار چو با من فتاد خار برآورد
هوش مصنوعی: خوی تو مانند شاخههای درخت سمن است که زیبا و لطیف است، اما وقتی با من درگیر میشوی، همچون خارهایی که برمیخیزند، سخت و آزاردهنده میگردد.
آتش عشق تو در نهاد من افتاددود ز خاقانی آشکار برآورد
هوش مصنوعی: عشق تو در وجودم آتش افروخته و نشانههای آن مانند دودی از آثار خاقانی نمایان شده است.