غزل شمارهٔ ۱۳۳
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از انتظار و longing خود برای دریافت خبری از معشوق سخن می‌گوید. او آرزو دارد که پیامی از عشق و وصال محبوب به او برسد. حتی اگر پیام‌های وفا نرسند، شاعر امیدوار است که نشانه‌ای از معشوق، حتی اگر جفا باشد، به او برسد. او همچنین از خطراتی که در مسیرش وجود دارد و دام‌هایی که ممکن است او را به دام بیندازند، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که دلش برای وصال محبوب تنگ است و امیدوار است که به کامی دست یابد.
چشم دارم که مرا از تو پیامی برسدوز می وصل، لبم بر لب جامی برسد
هوش مصنوعی: چشمانتظارم تا خبری از تو به من برسد و همچنین از شراب وصالت، لبی به لب جام برسد.
پخته و صاف اگر می‌نرسد از تو مراگه‌گه از عشق توام دُردیِ خامی برسد
هوش مصنوعی: اگر عشق تو به من نمیرسد و در حال حاضر به شکل پخته و راضیکنندهای به من نمیرسد، گاهی اوقات خامی و درد ناشی از این عشق به من میرسد.
گر رسولان وفا نامه نیارند ز توهم به زنهار جفا از تو پیامی برسد
هوش مصنوعی: اگر فرستندگان وفا از جانب تو نامهای نیاورند، پس میتوان به طور قطع از تو پیام بدی recibir کرد.
گر نه‌ای در بر من رغم ملامتگر منبه سلامت، بر من از تو سلامی برسد
هوش مصنوعی: اگر در کنار من نیستی و ملامت میکنی، اما به سلامت باش، امیدوارم از طرف تو سلامی به من برسد.
بر گذر هست مرا ساخته صد دام حیَلترسم ای دوست تو را پای به دامی برسد
هوش مصنوعی: در اینجا گوینده نگرانی خود را بیان می‌کند که در مسیر زندگی تحت تأثیر ترفندها و دامهای مختلفی قرار گرفته است و از دوستش میترسد که او نیز به دام‌هایی گرفتار شود.
عقلم آواره‌صفت می‌بدود در پی توگر به کویت نرسد هم به مقامی برسد
هوش مصنوعی: ذهن و فکرم همچون یک مسافر بیسر و سامان در جستجوی توست. حتی اگر نتواند به سرزمین تو برسد، باز هم امیدوار است که به جایی دیگر دست یابد.
در پی وصل لبت گام زند همت مندل خاقانی از او بو که به کامی برسد
هوش مصنوعی: همت من برای رسیدن به وصال لبان توست، دل خاقانی از این موضوع خبر دارد، زیرا به کامی که میخواهم، میرسم.