غزل شمارهٔ ۱۵۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی روحانی و عاشقانه می‌پردازد. شاعر از گذر زمان و نزدیک شدن به شب سخن می‌گوید و می‌نویسد که جانش به سمت عشق و زیبایی‌ها جذب شده است. او نوشیدن می را که به نوعی خلاف مذهب است، تجربه کرده و مستی عمیق را احساس می‌کند. همچنین، اشاره می‌شود که در این مسیر به موانعی برمی‌خورد و از دیگران می‌پرسند که چه بر سر او آمده است. در نهایت، حال و هوای شاعر به شدت عاطفی و درگیر با احساسات عشق و اشتیاق است.
روزم به نیابت شب آمدجانم به زیارت لب آمد
هوش مصنوعی: روز من به جای شب آغاز شد و جانم برای دیدار لبان آن محبوب آمده است.
از بس که شنید یاربم چرخاز یارب من به یارب آمد
هوش مصنوعی: به خاطر بسنده کردن به نداهای یارب و تکرارهای آن، حالا این کلمه به صورت خدای من در آمده است.
عشق آمد و جام جام دردادزان می که خلاف مذهب آمد
هوش مصنوعی: عشق وارد شد و به کسی که در حال نوشیدن جام بود، جامی داد از شرابی که بر خلاف اصول و اعتقادات اوست.
هر بار به جرعه مست گشتماین بار قدح لبالب آمد
هوش مصنوعی: هر بار که کمی شراب نوشیدم، این بار لیوان پر و لبریز از شراب بود.
کاری نه به قدر همت افتادراهی نه به پای مرکب آمد
هوش مصنوعی: کاری که انجام شود به اندازه همت و تلاش فرد نیست و راهی نیز برای پیشرفت و حرکت صحیح وجود ندارد.
رفتم به درش رقیب من گفتکاین شیفته بر چه موجب آمد
هوش مصنوعی: به در خانهاش رفتم و رقیب من گفت که این عاشق به چه دلیل اینجا آمده است.
همسایه شنید آه من گفتخاقانی را مگر تب آمد
هوش مصنوعی: همسایه صدای نالهی من را شنید و پرسید آیا خاقانی بیمار شده است؟