غزل شمارهٔ ۱۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حسرت و غم عشق صحبت می‌کند. او می‌گوید که غم این عشق مانند خاری است که در دلش وجود دارد و دلش برای وصال معشوق به شدت longing (آرزو) دارد. شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه او در زنجیر زیبایی‌هاست، اما این زنجیر برازنده‌اش نیست. او به الماس عشق و زحمات رقیبان نیز اشاره دارد و می‌گوید که عشقش مانند نخل است، که گرچه خار دارد، میوه‌ای شیرین نیز می‌دهد. همچنین شاعر از درد و رنج ناشی از این عشق می‌نالد و می‌گوید که روزش به شدت تاریک است، زیرا به شکلی عمیق به معشوقش وابسته است. در کل، شعر ابراز احساسات عاشقانه و دردهای ناشی از عشق ناتمام است.
خار غم تو گل طرب دارددل در پی تو سر طلب دارد
هوش مصنوعی: غم تو مانند خار است، اما این خار برای دل من شادی و طرب به ارمغان میآورد. دل من در جستجوی توست و خواهان دیدارت است.
مه حلقه به گوش تو نمی‌زیبدور حلقه به گوش تو لقب دارد
هوش مصنوعی: ماهی که در حلقه گوش توست، به تو نمیآید، حتی اگر نام و لقب تو باشد.
وصل تو و زحمت رقیبانتنخلی است که خار با رطب دارد
هوش مصنوعی: پیوند تو با زحمات و کوشش رقبا، همچون درختی است که در کنار میوهاش، خارهایی نیز دارد.
می‌سوز مرا که خام کس باشدکز آتش سوختن عجب دارد
هوش مصنوعی: آتش من را میسوزاند، چون ممکن است کسی که خام باشد، از سوختن من تعجب نکند.
هر کو ز حدیث درد من گویداین عذر نهد که خواجه تب دارد
هوش مصنوعی: هر کس که از درد من بگوید، بهانهاش این است که خواجه حال مناسبی ندارد.
وآن کس که به تو رسد مرا گویدکو مُهر تب تو زیر لب دارد
هوش مصنوعی: آن که به تو میرسد از من میپرسد که مهر عشقت بر لبهای من کجاست.
بس تاریک است روز خاقانیمانا که ز زلف تو نسب دارد
هوش مصنوعی: روز خاقانی به شدت تاریک و غمانگیز است، چرا که این تاریکی به زلف تو گره خورده است و از آن نشئت میگیرد.