غزل شمارهٔ ۱۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و مشکلات انسانی می‌پردازد. شاعر از ناپایداری زندگی و عدم اطمینان به عافیت و آرامش صحبت می‌کند و به بررسی غم و اندوه در دل می‌پردازد. او به چرخش روزگار اشاره می‌کند که ممکن است تسکینی به آلام او ندهد. همچنین، ناامیدی از کسی که بتواند غم او را برطرف کند، را بیان می‌کند. در انتها، شاعر به نیرویی بالاتر اشاره می‌کند که خواسته‌های او را برآورده نخواهد کرد. به طور کلی، شعر احساسات عمیق انسانی و عدم تضمین خوشبختی را منعکس می‌کند.
عافیت، کس نشان دَهَد؟ نَدَهَدوز بلا، کس، اَمان دَهَد؟ نَدَهَد
هوش مصنوعی: آیا کسی میتواند ضمانتی در مورد سلامت و آرامش بدهد؟ آیا کسی میتواند از مشکلات و بلاها به ما پناه دهد؟
یک نَفَس تا که یک نَفَس بِزَنَمروزگارم زمان دَهَد؟ نَدَهَد
هوش مصنوعی: آیا روزگار فرصتی به من میدهد تا فقط یک نفس بکشم؟ یا اینکه نه، هیچ فرصتی نمیدهد؟
در دلم غُصِّه‌ای گره‌گیر استچرخ، تسکینِ آن دَهَد؟ نَدَهَد
هوش مصنوعی: در دلم غمی گره خورده است، آیا چرخ روزگار میتواند آن را تسکین دهد یا نه؟
کس، برایِ گره‌گشادنِ دلغم‌گساری، نشان دَهَد؟ نَدَهَد
هوش مصنوعی: آیا کسی برای حل کردن مشکلات و آرام کردن دل غمدیده نشانهای از خود نشان میدهد؟ اگر نشان ندهد، چه فایدهای دارد؟
آخر، این بادبانِ آتش‌باربَحْرِ غَم را کَران دَهَد؟ نَدَهَد
هوش مصنوعی: آیا در نهایت این بادبان میتواند مرز دریای غم را مشخص کند؟ یا نمیتواند؟
موجِ کشتی‌شکاف بینَد مَردتکیه بر بادبان دَهَد؟ نَدَهَد
هوش مصنوعی: آیا وقتی کشتی در دل دریا به امواج برخورد می‌کند، مردی که به بادبان تکیه کرده، ترس و واهمهای از این وضعیت دارد یا نه؟
ز آسمان خواست داد، «خاقانی»دادِ کس، آسمان دَهَد؟ نَدَهَد
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به این نکته اشاره می‌کند که آیا کسی میتواند به کسی مثل خاقانی که از آسمان چیزی میخواهد، چیزی بدهد؟ او به نوعی میگوید که هیچکس نمیتواند چنین چیزی را فراهم کند.