غزل شمارهٔ ۲۰۰
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و وابستگی و دلبستگی به معشوق است. شاعر با تصاویری از ناتوانی در رها کردن عشق و دلبستگی، همواره بر عدم توانایی خود در قطع کردن این ارتباط تأکید می‌کند. او به تضادهای درونی میان دین و دل، دیدن و ندیدن، و تلاش‌ها و ناکامی‌هایش اشاره می‌کند و در نهایت بر ادامه‌ی این وابستگی و عدم قطعیت آن تأکید می‌ورزد. کلید واژه‌های این شعر شامل زنار (سمبل وابستگی)، کلماتی در مورد عشق و غم، و ناتوانی در رهایی است.
ای دل آن زُنّار نگسستی هنوزرشتهٔ پندار نگسستی هنوز
هوش مصنوعی: ای دل، تو هنوز نتوانستهای این بند را پاره کنی و از افکار و خیالات خود آزاد شوی.
خاک هر پی خون توست از کوی یارپی ز کوی یار نگسستی هنوز
هوش مصنوعی: خاک هر جا که پای تو گذاشته شده، به خاطر خون توست و تو هنوز از راهی که به سوی محبوب است، دور نشدهای.
در سر کار هوا شد دین و دلهم نظر زان کار نگسستی هنوز
هوش مصنوعی: در زندگی، مسائلی پیش آمده که باعث میشود دل و دین انسان درگیر شوند، اما هنوز نتوانستهام از این وضعیت فاصله بگیرم.
تن چو جان از دیده نادیدار مانددیده ز آن دیدار نگسستی هنوز
هوش مصنوعی: تن همچون جان، از نظارهای که نمیتوان دید، دور مانده است و چشم، هنوز از آن دیدار فاصله نگرفته است.
بر سر بازار عشق آبت برفتپای ز آن بازار نگسستی هنوز
هوش مصنوعی: در بازار عشق، تو با آبروی خود به مشکلی برخوردی، اما هنوز از آنجا جدا نشدی و عزمت را برنگرداندی.
تاختی بر اسب همت سال‌هاتنگ آن رهوار نگسستی هنوز
هوش مصنوعی: سالها با پشتکار و تلاش بر مرکب همت خود پیش رفتهای، اما هنوز نتوانستهای از این راه عزم و اراده خود دست بکشی.
رشتهٔ جانت ز غم یک تار ماندشکر کن کان تار نگسستی هنوز
هوش مصنوعی: غصهها و دردها باعث شدهاند که زندگیات به شدت تحت فشار باشد، اما باید شکرگزاری کنی که با وجود همهٔ سختیها هنوز روح و جانت به طور کامل از بین نرفته و باقی مانده است.
لاف یک‌رنگی مزن خاقانیاکز میان زُنّار نگسستی هنوز
هوش مصنوعی: سخن از صداقت و یک‌رنگی نزن، ای شاهان! چرا که هنوز از دایرهی بندگی و وابستگی خارج نشدهای.