غزل شمارهٔ ۲۲۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات و تجربیات خود درباره گذر زمان و تنهایی می‌پردازد. او از حالت خود در زندگی و فقدان عشق صحبت می‌کند و اینکه تنها یادگار او سایه‌اش است. اگر سایه‌اش هم از او جدا شود، از حال و روزش تعجب نمی‌کند. او احساس می‌کند که در نبود یارش، سایه‌اش هم به او وفادار نیست. همچنین، ترس از انتقاد یا نفاق او را از بیان احساساتش منع می‌کند. در نهایت، او با نگرانی و حسرت به ایام عمر خود می‌نگرد و می‌داند که از کیسه عمرش چیزی کم می‌شود.
از هستی خود که یاد دارمجز سایه نماند یادگارم
هوش مصنوعی: از زمانی که خودم را به یاد دارم، تنها سایهای از وجودم باقی مانده است.
ور سایه ز من بریده گرددهم نیست عجب ز روزگارم
هوش مصنوعی: اگر سایهام هم از من جدا شود، از روزگار چیز عجیبی نیست.
چون یار ز من برید سایهچون سایه ز من رمید یارم
هوش مصنوعی: وقتی که محبوبم از من دور شد، مانند سایهای که از من فاصله میگیرد، او هم از من دوری می‌کند.
از هم‌نفسان مرا چراغی استزان هیچ نفس زدن نیارم
هوش مصنوعی: من از همراهان خود نوری دارم که به خاطر آن نمیتوانم بدون نفس کشیدن بمانم.
زان بیم که از نفس بمیرددر کام، نفس شکسته دارم
هوش مصنوعی: به خاطر ترسی که دارم از اینکه به دلیل خواستههای نفس از بین بروم، همواره در درون خودم یک نوع شکست احساس میکنم.
چون هم‌نفسی کنم تمنابر آینه چشم برگمارم
هوش مصنوعی: وقتی با کسی همصحبت میشوم، آرزو میکنم که به چشمانش نگاه کنم و از احساساتش باخبر شوم.
ترسم ز نفاق آینه همزان نتوانم که دم برآرم
هوش مصنوعی: نگرانم از اینکه دروغ و نفاق باعث شود نتوانم حتی یک کلمه هم بگویم.
خاقانی‌وار وام ایاماز کیسهٔ عمر می‌گزارم
هوش مصنوعی: من ایام زندگیام را همچون خاقانی با دقت و احتیاط خرج میکنم.