غزل شمارهٔ ۲۲۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساس عمیق عشق و وابستگی خود به معشوق می‌گوید. او با این که در زنجیر عشق معشوق اسیر است، تصمیم ندارد از او جدا شود. هرچند که زخم‌های عشق او را می‌آزارد، اما عشق را مانند سپری در دل خود نگه داشته است. شاعر به معشوق اعلام می‌کند که هیچ راهی برای رهایی از عشق او ندارد و حتی اگر عافیت و آرامش به او هدیه شود، حاضر نیست این عشق را ترک کند. او بی‌معشوق همچون شمعی است که در شب می‌سوزد و با هر صبحی که می‌رسد، احساس مرگ می‌کند. در نهایت، او از دلش خواسته‌اش را به زاری خاقانی تشبیه می‌کند و ناله‌اش را به او نسبت می‌دهد.
گرچه به دست کرشمهٔ تو اسیرماز سر کوی تو پای بازنگیرم
هوش مصنوعی: هرچند که به خاطر جاذبه و زیباییات در captivity هستم، اما از مسیر تو قدمی عقب نمیکشم.
زخم سنان تو را سپر کنم از دلتا تو بدانی که با تو راست چو تیرم
هوش مصنوعی: من جراحتهای ناشی از دندانهای تو را همچون سپری از دل برمیدارم تا بدانی که با تو مانند تیر راست و مستقیم هستم.
خصم و شفیعم توئی ز تو به که نالمکز چو تو ناحق‌گزار نیست گزیرم
هوش مصنوعی: تو هم دشمن من هستی و هم شفیع من، پس از تو به که از تو شکایت کنم، زیرا که من از تو به ظلمی که به من کردهای، هیچ راه فراری ندارم.
ساخته‌ام با بلای عشق تو چونانکگر عوضش عافیت دهی نپذیرم
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو به شدت دچار سختی و درد شدهام، به طوری که حتی اگر عافیت و آرامش به من بدهی، نمیخواهم آن را قبول کنم.
بی‌تو چو شمعم که زنده دارم شب راچون نفس صبح‌دم دمید، بمیرم
هوش مصنوعی: بدون تو، مانند شمعی هستم که شب را به زندهداری میگذرانم، اما وقتی صبح دم دمیده میشود، مرگ را با تمام وجود احساس میکنم.
زخمهٔ عشق تو راست از دل من ساززاری خاقانی است نالهٔ زیرم
هوش مصنوعی: عشق تو میلیونها درد و اندوه را در دل من به وجود آورده است، و نالهای که از دل برمیآید، همانا آهنگ سوگواری و غم است.