غزل شمارهٔ ۲۴۵
هوش مصنوعی: این شعر، احساسات عمیق درد و غم را به تصویر می‌کشد. شاعر از تلخی‌ها و غم‌های ناشی از عشق و جدایی سخن می‌گوید. او با بی‌قراری و اشک‌هایی که دارد، به دلتنگی و عشق خود اشاره می‌کند. در عین حال، به کم‌توجهی معشوق نیز انتقاد می‌کند، زیرا می‌داند هر چه بیشتر خواسته‌هایش را بگوید، کمتر شنیده می‌شود. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که بهتر است سکوت کرده و امیدش را به آینده‌ای روشن‌تر بسپارد، در حالی‌که از غم و محنت خود می‌نالد.
چون تلخ سخن رانی تنگ شکرت خوانمچون کار به جان آری جان دگرت خوانم
هوش مصنوعی: زمانی که سخن تلخی به زبان میآوری، تو را بر این مینامم که با من دشواری میکنی؛ اما اگر کار به جان من کشیده شود، تو را دیگری مینامم.
زهر غم خویشم ده تا عمر خوشت گویمخاک در خویشم خوان تا تاج سرت خوانم
هوش مصنوعی: غم و درد خودم را به من بده تا بتوانم عمر خوشی را برای تو بگویم. خاک وجودم را نَشر کن تا بتوانم مانند یک تاج بر سرت بگذارم.
اشک و رخ من هر دو سرخ است و کبود از توخوش رنگرزی زین پس عیسی هنرت خوانم
هوش مصنوعی: چشمها و چهرهام به خاطر تو هم رنگ اشک و هم رنگ کبود است؛ از این پس هنرت را همانند عیسی، که رنگها را زیبا می‌کند، میخوانم.
چون درد توام گیرد دامان غمت گیرمآیم به سر کویت وز در به درت خوانم
هوش مصنوعی: وقتی غم تو به سراغم میآید، به آغوش درد تو پناه میبرم و به سراغ کوی تو میآیم و از در و دیوار بر تو ناله میکنم.
زین خواندن بی‌حاصل بستم لب و بس کردمهم کم شنوی دانم گر بیشترت خوانم
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه میدانم تو از این صحبتها چیزی نمیفهمی و نتیجهای نمیگیری، دیگر سکوت میکنم و چیزی نمیگویم.
گفتی که چو وقت آید کارت به ازین سازماین عشوه مده کانگه افسوس‌گرت خوانم
گفتی زمانش که برسد، کار ترا بهتر میکنم. فریبم مده تا ترا بازی دهنده نخوانم.
از محنت خاقانی بس بی‌خبری ویحکدانم نشوی در خط گر بی‌خبرت خوانم
هوش مصنوعی: از مشکلات و دردهای خاقانی ناخواسته بیخبرم، وای بر من! میدانم که اگر ندانسته دربارهات صحبت کنم، ممکن است نتوانی در خط کسی به درستی قرار بگیری.