غزل شمارهٔ ۲۷۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به آرزوی برآوردن خودش و رسیدن به جایگاه والایی اشاره می‌کند. او می‌خواهد بار وجود خویش را بر دوش بگیرد و بر عجز و ناتوانی غلبه کند. او به دنبال قدر و بزرگی است و می‌خواهد خلافت پدرش را زیر سلطه خود درآورد. همچنین، شاعر به توحید و عشق الهی اشاره کرده و آرزوی نزدیکی به دوست و خلوت با او را دارد. در نهایت، او به عشق و حضور در کعبه اشاره می‌کند و تمایل به زندگی جاوید و درک حقیقت را بیان می‌کند.
دارم سر آنکه سر برآرمخود را ز دو کون بر سر آرم
هوش مصنوعی: میخواهم به آن نقطه برسم که خود را از زمین و آسمان بالاتر ببرم.
بر هامهٔ ره روان نهم پایهمت ز وجود برتر آرم
هوش مصنوعی: من ارادهام را بر راهی که در پیش دارم قرار میدهم و با تکیه بر وجودی والا، در تلاش هستم تا قدمهای موثر و استواری بردارم.
بر لاشهٔ عجز برنهم رختتا رخش قدر عنان درآرم
هوش مصنوعی: من بر روی ضعف و ناتوانی خود پردهای میافکنم تا بتوانم زیبایی و ارزش خود را به نمایش بگذارم.
این دار خلافت پدر رادر زیر نگین مسخر آرم
هوش مصنوعی: من این مقام خلافت پدر را در زیر سلطه و کنترل خود در میآورم.
وین هودج کبریای دل رابر کوههٔ چرخ اخضر آرم
هوش مصنوعی: من این اراده را دارم که عظمت و بزرگی قلبم را بر فراز کوههای سبز به نمایش بگذارم.
وین تاج و دواج یوسفی رادر مصر حقیقت اندر آرم
هوش مصنوعی: من این تاج دو رنگ یوسف را در مصر به حقیقت خواهم آورد.
بی‌واسطهٔ خیال با دوستخلوت کنم و دمی برآرم
هوش مصنوعی: میخواهم بدون هیچ واسطهای با دوستم تنها باشم و لحظهای را بگذرانم.
در حجرهٔ خاص او فلک رامانندهٔ حلقه بر در آرم
هوش مصنوعی: در اتاق مخصوص او، بهگونهای رفتار میکنم که آسمان را همچون حلقهای به در بزنم.
شب را ز برای زنده ماندنتا نفخهٔ صور همبر آرم
هوش مصنوعی: شب را برای زنده ماندن به منظور آمادگی برای نفخهٔ صور سپری میکنم.
گر پرده‌دری کند دمِ صبحاز دود دلش رفوگر آرم
اگر نفس صبح پرده‌دری کند، آن را با دود دلش میدوزم.
در کعبهٔ شش جهت که عشق استخاقانی را مجاور آرم
هوش مصنوعی: در کعبهای که نمایانگر عشق در تمام جهات است، خاقانی را قرار میدهم.