غزل شمارهٔ ۲۹۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات درونی و نارضایتی خود از جدایی و درد جدایی از معشوقش می‌پردازد. او از رنج‌های ناشی از عشق و جفای معشوق سخن می‌گوید و از او می‌خواهد که به وضع او توجه کند. همچنین به زیبایی معشوق و تاثیر آن بر دل و جانش اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که با وجود جفاها، محبت او در دلش باقی مانده است. در نهایت، شاعر خود را در درد و اندوه عشق غرق می‌بیند و به یادآوری جمال و مهربانی معشوق مشغول است.
چه کرده‌ام بجای تو که نیستم سزای تونه از هوای دلبران بری شدم برای تو
هوش مصنوعی: من برای تو چه کرده‌ام که سزاوار این فاصلهام؟ نه تنها از عشق دیگران آزاد نشدهام، بلکه برای تو این وضعیت را تحمل میکنم.
مده به خود رضای آن که بد کنی به جای آنکه با تو داشت رای آن که نگذرد ز رای تو
هوش مصنوعی: به خودت اجازه نده که بخواهی به کسی آسیب برسانی، به خاطر این که او نظر و عقیدهای دارد که ممکن است با تو متفاوت باشد. باید تلاش کنی تا نظر او را در نظر بگیری و به آن احترام بگذاری.
دل من از جفای خود مَمال زیر پای خودکه بد کنی به جای خود که اندر اوست جای تو
هوش مصنوعی: دل من از ستمهایی که بر خودم روا میدارم آزرده است، مانند کسی که پاهایش را زیر خود میزند. چرا که اگر تو در این دل جا داشته باشی، فقط به خودم آسیب میزنم.
مکن خراب سینه‌ام، که من نه مرد کینه‌امز مهر تو بری نه‌ام، به جان کشم جفای تو
هوش مصنوعی: سینه‌ام را ویران نکن، زیرا من شخصی کینهجو نیستم. از عشق تو دور نیستم و برای تحمل بیوفاییات آمادهام.
مرا دلی‌ست پر ز خون، به بندِ زلف تو درونپناه می‌برم کنون به لعل جان‌فزای تو
هوش مصنوعی: دل من پر از غم و درد است و در این حال به زلف تو پناه می‌برم؛ زیرا لبهای زیبای تو برای من مایه زندگی و شادابی است.
مرا ز دل خبر رسد، ز راحتم اثر رسدسحرگهی که دررسد نسیم دل‌گشای تو
هوش مصنوعی: از دل من خبری به گوش میرسد و نشانههایی از آرامش و راحتی به من میرسد، در صبحگاهی که نسیم دلگشا و لطیف تو به من میوزد.
رخ و سرشک من نگر که کرده‌ای چو سیم و زرتبارک اللَّه ای پسر قوی‌ست کیمیای تو
هوش مصنوعی: به چهره و اشک من دقت کن که مانند نقره و طلا شدهای. خداوند را شکر که ای پسر، این ویژگی تو مانند کیمیا ارزشمند است.
نه افضلم تو خوانده‌ای، به بزم خود نشانده‌ایکنون ز پیش رانده‌ای، تو دانی و خدای تو
هوش مصنوعی: نه من از تو برترم که تو مرا به میهمانی خود دعوت کردی و حالا من را از خود دور کرده‌ای. تو خود میدانی و خدایت که چه بر من رفته است.