غزل شمارهٔ ۳۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوقی می‌اندیشد که در کودکی‌اش از او غافل بوده است. او با توصیف زیبایی‌های معشوق، مانند نور خورشید و ستاره‌ها، به شدت تحت تاثیر قرار می‌گیرد. شاعر به معشوق می‌گوید که در درد و رنج عشق او از حال دلش بپرسد، زیرا وضعیت دل او به شدت تحت تاثیر زیبایی‌اش قرار دارد. معشوق به او می‌گوید که درد عشق او را به جنون کشانده و او باید به اندازه‌ی کافی صبر کند. در پایان، شاعر ابراز می‌کند که دیوانه‌وار آماده است تا در عشق معشوق، بر هر قدم او بوسه بزند.
افدی بنفس من بدت فی‌المهد عنی غافلهلوقابلت شمس‌الضحی حارت و صارت آفله
هوش مصنوعی: من جانم را فدای تو میکنم، چون در گهواره غافل از من بودی. اگر با خورشید صبح برخورد کنی، حیران میمانی و خاموش میشوی.
ماهی ستاره زیورش هر هفت کرده پیکرشهر هشت خلد از منظرش دیدم میان قافله
هوش مصنوعی: ماهی ستاره زیبایی او، تمام هفت آسمان را در بر گرفته و هر هشت بعدها بهشت را از دید او در میان جمعیتی که در حال حرکت هستند، مشاهده کردهام.
قلت ار حمینی هیت لک فالقلب فی‌البلوی هلکقالت جنون عادلک هاوی هموم قاتله
هوش مصنوعی: اگر تو را در آغوش بگیرم، دل در این درد و رنج از بین میرود. او گفت: دیوانگی تو را به سمت ناامیدی و مشکلات خطرناک میکشاند.
زلفش نگر دلال دل از من چه پرسی حال دلزان زلف پرس احوال دل یا شکر دارد یا گله
هوش مصنوعی: به زلف او نگاه کن و از دل من حال مرا نپرس، بلکه از زلفش حال دلم را بپرس. دل یا شکر و نعمت دارد یا گله و شکایت.
قلت اسمحینی بالقبل قالت الی کم ذی‌الحیلارسل رسولا لایمل کم من دموع سائله
هوش مصنوعی: گفت: اجازه بده تا تو را ببوسم. او پاسخ داد: تا چه زمانی برایت پیام میفرستم در حالی که اشکهایم بیوقفه جاری هستند؟
خاقانی اینک در پی‌اش بوسه زنان بر هر پی‌اشراند دواسبه بر پی‌اش کو راند یکسر راحله
اینک خاقانی در پی او و بوسه زنان بر هر جای پایش، دو اسبه در جستو و جوی او میراند–که یکسره به تاخت رفته است.